Persoonlijk

Hoe het is om op te groeien als pleegkind

Hoi Lieve Lezers,

In mijn moederdag bericht heb ik al laten weten dat ik een pleegkind bent. Toen ik net acht jaar was ben ik opgenomen in een therapeutisch pleeggezin vanuit een kindertehuis. Ik kreeg twee liefdevolle pleegouders met hele goede intenties om mij een goede verdere jeugd te geven. Of dit gelukt is kom ik straks op terug.

Waarom een therapeutisch pleeggezin? Als jong kind had ik last van depressieve klachten en vertoonde ik tekenen van verwaarlozing. Voor ik in mijn pleeggezin terecht kwam heb ik in twee kindertehuizen gezeten nadat ik eerst bij mijn biologische moeder, oom en tante, en daarna opa en oma had gewoond.

Mijn biologische moeder had psychische problemen en was drugsverslaafd dus kon niet goed voor mij zorgen. Mijn biologische vader had eigenlijk dezelfde problemen en kon er ook niet voor me zijn. Zoals ik net al zei ben ik van mijn biologische moeder naar mijn oom en tante gegaan en daarna naar mijn opa en oma. Helaas is het bij deze twee huizen ook niet gelukt. Ook zij hadden problemen (binnen het gezin) waardoor er niet goed voor mij gezorgd kon worden.

Uiteindelijk kwam ik in handen terecht van de kinderbescherming en deze heeft mij in mijn eerste kindertehuis geplaatst toen ik ongeveer drie en een half was. Na hier een jaar te hebben doorgebracht ben ik door verhuisd naar het tweede kindertehuis. Hier ben ik 3 jaar gebleven en toen bleek dat ik gezond en goed genoeg was om opgenomen te worden in een pleeggezin. Yes!

Ik weet nog goed dat ik zeven jaar was en te horen kreeg dat ik een nieuwe papa en mama zou krijgen! Genaamd Lidwien en Henk. Bij die boodschap kreeg ik een fotoboek met foto’s van mijn toekomstige pleegouders. Op die foto’s zag ik al snel dat ze een leuke blonde labrador hadden. Ik weet nog dat ik de foto’s, de hond en mijn nieuwe pleegouders onwijs leuk vond. Ik had helemaal geen negatieve of angstige gevoelens. Ik vond het echt alleen maar geweldig.

Een aantal weken na ontvangst van het fotoboek mocht ik mijn pleegouders voor het eerst ontmoeten. Wat vond ik dat spannend! Op de dag zelf was ik zo zenuwachtig dat ik in mijn speciale jurkje voor die dag, me verstopte achter de keukendeur. Uiteindelijk kon ik het niet laten om toch te kijken en keek ik uit het raam. Daar zag ik mijn nieuwe papa en mama. Met hond! πŸ˜‰ Ik was op slag verliefd! Mijn pleegmoeder zat toen nog niet in een rolstoel. Ze kwam aanlopen met mijn pleegvader en had heel mooi lang blond haar dat ze los droeg. Ze had de blonde labrador die haar blindengeleidenhond was aan haar zijde en had een blindenstok in haar hand.

De ontmoeting: Natuurlijk was ik heel erg verlegen en vond ik het spannend. Maar ik vond ook het heel leuk! Beide pleegouders waren erg lief en straalde iets heel positiefs uit. Volgens de regels mochten we elkaar maar tien minuten zien die dag, puur om kennis te maken, meer niet. Dit vond ik erg jammer. Maar gelukkig had ik hun fotoboek.

De maanden na deze ontmoeting volgde er meer ontmoetingen die langer duurde. Na verloop van tijd begon ik vragen te stellen als: β€œWaar wonen jullie?” en β€œMag ik met jullie mee?”. En dat was precies waar iedereen op wachtte! Want de afspraak was dat ik pas met ze mee naar huis mocht als ik er zelf om zou vragen. Je kunt je voorstellen dat mijn pleegouders na maanden wachten erg blij waren!

Uiteindelijk was de situatie goed genoeg om met zijn drieΓ«n op vakantie te gaan naar Belgie. Het ging hier om een weekend. Het was een top vakantie en ik had het heel erg naar mijn zin. Niet lang na deze vakantie ben ik ingetrokken bij mijn pleegouders.

Vlak na mijn 8e verjaardag was het dan zo ver. Ik verhuisde naar mijn pleeggezin. Ik kreeg van mijn pleegouders een mooie sneeuwwitje taart waar allemaal poppetjes op zaten van de zeven dwergen. Als verjaardagscadeau kreeg ik een hele mooie blauwe mountainbike waar ik een gat van in de lucht sprong. Helaas was deze al snel uit onze tuin gestolen en vonden we hem later terug in de sloot bij ons in de buurt.

Dat terzijde. We waren blij! Met elkaar!
Dit was voor mij een start van een nieuw leven!

Mijn pleegouders hebben het goed gedaan. Ik kreeg veel aandacht en liefde. En omdat ik enig kind was werd ik ook extra verwend want er was immers geld voor.

Ergens is het heel wonderlijk dat het vanaf het begin af aan allemaal zo goed liep en klikte tussen mij en mijn pleegouders. Het had namelijk ook heel anders kunnen lopen. De kans dat het níet klikt is er altijd. En een kind dat al vaak is verhuisd naar andere mensen en een andere omgeving kan er ook zomaar geen zin in hebben wéér mee te gaan met iemand anders. Een kind kan ook angstig worden of boos. Maar dit is bij ons allemaal niet gebeurd. Heel mooi!

Goed, de eerste paar jaren moest ik vooral wennen aan het fenomeen: opgevoed worden.
Een echte opvoeding had ik voordat ik bij mijn pleegouders terecht kwam natuurlijk niet gehad. Enkele basale dingen had ik wel meegekregen. Maar er was ook een hoop dat ik nog niet had geleerd. Ik heb het nu ook over zaken als hechten aan mensen en spullen, het respecteren van grenzen en het accepteren van een standje.

Voor een jong ‘blanco kind’ is dit natuurlijk veel om te internaliseren. Ik kwam uit een omgeving waar ik individueel niet veel aandacht kreeg omdat de groepsleiders in het kindertehuis zich moesten ontfermen over alle kinderen in het kindertehuis. De aandacht moest verdeeld worden. En ik kon voor een groot deel doen wat ik wilde. In het pleeggezin hield dit natuurlijk op.

Ik kreeg te maken met allerlei zaken die ik had gemist in mijn vroege jeugd.
Structuur, regelmaat, discipline, opvoeding, aandacht en liefde. Dit was voor mij natuurlijk veel om allemaal in me op te nemen, en op me af te laten komen. Natuurlijk kost het tijd al deze processen te verwerken en een plekje te geven. Gelukkig ging het wel goed en met de jaren begon ik stukje bij beetje deze dingen allemaal te leren en te accepteren. Voor mijn pleegouders was dit natuurlijk net zo moeilijk. Want wat een opgave moet dat zijn geweest om een kind met een achterstand in de (emotionele) ontwikkeling al de bovengenoemde dingen te moeten leren en geven.

Vlak nadat ik bij mijn pleegouders gekomen was ging ik naar school. Ik stond elke dag vroeg op, liep eerst met Lidwien en hond, en later zelfstandig naar school en deed daar echt wel mijn best. Mijn prestaties waren ook goed. Ondanks de achterstand in ook mijn educatieve ontwikkeling is het me gelukt uit te komen op HAVO advies in het laatste jaar van de basis school. Het was ook rond deze tijd dat ik mijn pleegouders vroeg of ik ze ‘papa’ en ‘mama’ mocht noemen omdat ze voor mij op dat moment echt al aanvoelde als mijn ‘echte’ ouders.

Lidwien en Henk deden erg hun best om het mij naar de zin te maken en het leven zo leuk mogelijk te maken. Ze stimuleerde het aangaan van vriendschappen op school want dit vond ik moeilijk. Ik kreeg van Lidwien altijd een potlood van een speciaal en luxe merk waar ik een verzameling van aan het opbouwen was, wanneer ik een vriendje of vriendinnetje mee naar huis had genomen. Ook gingen we vaak op vakantie. Meestal met een van mijn vriendinnetjes en haar gezin. Het ging hier om vakanties zoals wintersport en zeilvakanties. Geweldig waren deze! Ik zal ze nooit vergeten!

Mijn pleegouders stimuleerde me ook te sporten en hobbies te hebben. Ze hebben me op ballet en op paardrijden gezet op vrij vroege leeftijd. Uiteindelijk kreeg ik op mijn veertiende een eigen paard. Dit was natuurlijk een droom die uitkwam Ik kreeg ook nog eens precies het paard dat ik wilde, ook al hing aan deze een flink prijskaartje. Ja, mijn pleegouders gaven me veel waar ik nog steeds dankbaar voor ben.

In eerdere blogberichten heb ik al laten weten dat Lidwien de ziekte van Ehlers Danlos heeft en daardoor uiteindelijk rolstoelgebonden is geworden. Rond mijn vijftiende is haar ziekte op een hoogtepunt gekomen en heeft ze een half jaar in het ziekenhuis gelegen na in coma te zijn geraakt. Op de dag dat ze terug kwam uit het ziekenhuis is Henk bij haar weg gegaan. Ik ga niet in detail treden over het waarom. Maar ik denk dat hij een midlife crisis had en daarbij ook niet goed om kon gaan met haar ziektebeeld. Erg jammer en naar allemaal.

Uiteindelijk is het contact tussen mij en Henk verwaterd. Ik had problemen met zijn nieuwe vriendin en zij ook met mij. Hij kon hier niet mee omgaan en ik eigenlijk ook niet. Dus het was einde relatie voor mij en Henk.

Vanaf toen werd het allemaal een stuk moeilijker. Lidwien moest dealen met haar ziekte en daarbovenop een scheiding. Dit was voor haar erg zwaar. En ik moest dealen met het feit dat ik mijn pleegvader kwijt was. Soms botsten we met elkaar. Dit was natuurlijk puur emotie omdat ons gezin uit elkaar was gevallen. Achteraf heb ik spijt dat ik er niet meer voor Lidwien was geweest. Maar ik besefte me niet goed hoe zwaar ze het had en hoe erg het voor haar was dat haar gezin gebroken werd. Ik had zelf ook verdriet, maar ik negeerde dit. Ik zat op dat moment ook in de puberteit en om mezelf af te leiden was ik eigenlijk alleen maar bezig met mijn vrienden en vriendinnen. Dit deed ik niet opzettelijk, voor mij was het ook maar een manier van omgaan met de situatie.

Uiteindelijk is alles natuurlijk gewoon goed gekomen. Toen Lidwien en ik beide weer beter in ons vel gingen zitten werd het weer als vanouds. We waren weer een sterk gezin, maar dan zonder Henk. Samen konden we de hele wereld weer aan! En na verloop van tijd leerde mijn moeder haar nieuwe man kennen, Hedzer. Ze zijn nu 10 jaar getrouwd. Het kostte me weinig moeite deze nieuwe man in haar leven te accepteren omdat ik zag dat hij haar gelukkig maakte en omdat hij ook zijn best deed leuk contact met mij te hebben. Ze zijn nog steeds gelukkig samen.

Ondanks Lidwien en ik over het verdriet van Henk waren gekomen en we weer een sterk gezinnetje waren volgde er een periode van een aantal jaren waarop ik mijn moeders opvoeding niet echt meer accepteerde. Niet uit rottigheid of omdat ze daarin iets verkeerds deed. Maar ik wilde het allemaal zelf doen. Achteraf bleek dit niet zo slim te zijn. Als ik nu terug kijk op die jaren heb ik spijt dat ik niet meer naar haar heb geluisterd en ook niet meer tijd met haar doorbracht dan ik deed. Ik was altijd met vrienden en deed wat ik zelf dacht dat goed was. Natuurlijk zorgde deze omslag voor wat horten en stoten binnen ons nieuwe gezin. Er waren wel eens woordenwisselingen helaas, die voor ons beide heel vervelend waren. Wat er precies aan de hand was is niet belangrijk. Want woordenwisselingen tussen ouder en kind zijn normaal. Gelukkig werden de woordenwisselingen ook wel weer bijgelegd. Zoals het hoort.

Zo rond mijn leeftijd van vierentwintig hervonden Lidwien en ik een nieuwe balans. Een balans waar we allebei mee konden leven. We hadden elkaar opnieuw weer gevonden en de relatie had zich mooi hersteld. Nu zijn we nog steeds heel gelukkig samen.

De periode daarna, tot de dag van vandaag, heeft Lidwien me door dik en dun gesteund. In goede en in slechte tijden. Ze was er altijd voor me. Ook als ik het heel erg moeilijk had, maar ook als ik heel moeilijk wΓ‘s. Ik heb een periode heel slecht in mijn vel gezeten en was op zijn zachts gezegd niet gezellig. Ik kon hier niks aan doen, maar voor haar was dit natuurlijk niet leuk. Op de een of andere manier begreep ze me wel en stond ze achter me.

Dit achter me staan heeft ze altijd gedaan. En daar ben ik ook zo blij mee. Dat ze wat er ook gebeurd, altijd in mij bleef en blijft geloven. Ik ben in mijn leven ongeveer vijf keer begonnen aan een nieuwe opleiding voor ik mijn propedeuse haalde op de Hogeschool. Nooit heeft ze geklaagd en altijd heeft ze er financieel aan bijgedragen. Dat geloven in mij, en het achter me staan heeft me veel zekerheid en vertrouwen gegeven. En dit zijn twee hele belangrijke dingen in het leven.

Naast de steun, zekerheid en het vertrouwen dat ze me heeft gegeven. Heeft ze me ook veel liefde gegeven. Ze heeft me vaak genoeg verteld dat ik voor haar echt voel als een echte dochter en niet als een pleegdochter. En dit gevoel is geheel wederzijds.

Terwijl ik dit schrijf vraag ik me af: Hebben we geluk gehad met de klik die er meteen was en nog steeds is? Of hebben we ook iets goeds gedaan met zijn tweeΓ«n? Ik denk dat het antwoord beide is. Maar het grappige is dat ik deze vraag nog nooit aan Lidwien zelf heb gesteld. Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar hoe zij daar overdenkt.
Het komt immers vaak genoeg voor dat kinderen van pleeggezin naar pleeggezin gaan omdat het steeds maar niet klikt of werkt. Lidwien en ik zijn echt op fundamenteel niveau een band aangegaan met elkaar en hebben ons best gedaan die band in stand te houden. Ons best. Maar zoveel moeite kostte het niet want geen van beide wilde we elkaar verliezen.

In het hier en nu zijn we helemaal goed met elkaar. We spreken elkaar elke dag en kunnen goed met elkaar praten. Ik weet wat ik aan haar heb en zij weet wat zij aan mij heeft. Ik voel dankbaarheid voor haar aanwezigheid in mijn leven. Ik zou niet zonder haar kunnen. Alles wat ik gemist heb in mijn jeugd heeft zij me stukken van gegeven. Wat ik al eerder noemde: Structuur, regelmaat, discipline, opvoeding, liefde en aandacht. Een mooier geschenk kun je een vergeten kind niet geven. Al deze dingen heb je als kind nodig om op te groeien tot een gezond en sterk individu.

Ik heb al een grote ontwikkeling door gemaakt op de bovengenoemde vlakken, mede dankzij dus mijn moeder. Maar ik ben er nog niet helemaal waar ik zijn moet. Ik heb er wel vertrouwen in dat ik er kan komen. Zeker met mijn moeder erbij. Zij zal me altijd helpen. Tot op de dag van vandaag leer ik nog dingen van haar, over mezelf maar ook over de mens en het leven in het algemeen. Zij is een hele slimme vrouw en natuurlijk psychoanalytica/psychotherapeut en weet heel erg veel. Echt heel handig zo’n kennis bank, haha! πŸ˜‰

Dus, om een lang verhaal kort te maken: Dit was mijn leven als pleegkind. Dit waren de belangrijkste punten en vooral: Het is ons gelukt πŸ˜‰ We zijn een gezin, met zijn drieeΓ«n en we zijn er voor elkaar ❀

De quote in de onderstaande afbeelding is een quote die ook op een cadeautje stond die ik mijn moeder ooit heb gegeven🌸. Ik vond deze vandaag op het internet. Toevallig!

Bedankt voor het lezen!

πŸ’‹ Mentje

mother-daughter-quotes-hd-wallpaper-7

3 gedachten over “Hoe het is om op te groeien als pleegkind

  1. Wow wat een prachtige en lange blog echt knap beschreven en ook wel zwaar zeg wat je allemaal hebt meegemaakt krijg een brok in mijn keel als ik lees over dat je jong ergens terecht kwam vanwge je ouders een drugs verslaving hadden. Jij hebt dit zeker niet verdiend jij kan er niks aan doen als je ouders zulke keuzes maken vind erg voor je dat je het dupe werd van hun verkeerdr keuzes dat zo gegaan is maar ben dankbaar dat je een super lieve nieuwe moeder hebt gekregen en vader verdrietig dat je moeder zo ziek is geweest en je vader bij haar weg ging ben blij dat ze nu 10 jaar opnieuw gelukkig is dat is heel fijn en ben blij dat je zoveel liefde van je moeder krijgt want snap helemaal dat zij nu 100% je moeder is ook al ist niet biologisch het is een schat zo te horen…knuffie wiltje fijne avondπŸ‘„πŸ‘„πŸ‘„πŸ¦‹πŸ¦‹πŸ¦‹

    Like

    1. Ah wat een superlieve reactie!! 😘😘 Ja is jammer dat het zo is gelopen maar heb nu zo’n lieve moeder dat ik het niet erg meer vind 😊 Ook vervelend voor mijn moeder inderdaad dat mijn vader bij haar wegging maar hij had een midlife crisis en is gewoon opgestapt 😨 Tjah… mannen… πŸ˜… Dankjewel voor je support meissie. Heel lief! 🌸🌹🌼🌻🌷 xxx

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s